vrijdag 4 december 2015

East is east

East is east and West is west
and never the twain shall meet.
till Earth and Sky stand presently
at Gods great judgements Seat.

But there is neither East
nor West, Border, 
nor Breed nor Birth
when two strong men (of vrouwen)
stand face to face.
Though they come from
The ends of earth.

R. Kipling


















Van de hoogvlakte in Dolpa (Nepal) tot de Jama Mashid moskee in Delhi, het was een lange reis.
Ik ben heel erg dankbaar voor alle mooie ontmoetingen, het mogen gaan door die prachtige natuur en mijn ervaringen bij de bezoeken aan tempels, moskeeën en heilige rivieren. Op reis realiseerde ik me steeds weer hoe prachtig, groots en divers de wereld is en hoeveel kracht er in de mens en in het leven zit.

Elk einde betekent een nieuw begin. Er is een nieuwe wereld achter elke deur die je open doet.


Aan alle volgers (mijn medereizigers) heel veel dank! Het was hartverwarmend de berichten of e-mails  te lezen en te weten dat jullie dit blog volgden.

Het was goed.
Liefs, Marga












donderdag 3 december 2015

A life exposed

'A life exposed', zo heet de documentaire die op 9 januari 2014 op de tv werd uitgezonden. Hij gaat over het leven van Robyn Beeche, een beroemde mode fotografe, die 25 jaar geleden besloot in Vrindavan te gaan leven.
En toen ik naar de documentaire keek dacht ik: 'ja ik wil weer naar India.'


En vandaag ben ik naar Vrindavan gegaan. Het is een klein plaatsje en ligt op 12 km afstand van Mathura, de stad waar Krishna geboren is. In Vrindavan bracht hij zijn jeugd door. 
Hier is ook het hoofdkwartier van de Hara Krishna beweging gevestigd. Ik heb er gelunched. Er lopen veel westerse, ja hoe noem je ze eigenlijk? hindoes? in de stad.
Ik mocht in de grote Krishna tempel, waar wel meer dan 100 mensen in extase voor het beeld van Krishna stonden en dansten. Ik vond het een indrukwekkend schouwspel. (Hier was overigens geen Hara Krishna volgeling te zien, zij hebben hun eigen tempel)




Daarna heb ik een boottocht over de rivier de Yamuna gemaakt. Aan boord een man uit Mumbai, die een volgeling van Osho is.  Hij heeft me alles over hem verteld. 


Tijdens de boottocht brachten we pelgrims terug van de overkant. De man links heeft gebaad  in de rivier, hij is drijfnat. De man achteraan is zijn begeleider, in het midden zit de sannyasin,  op zijn telefoon heeft hij video's en toespraken van Osho. 


    Zicht op Vrindavan. 

Er zijn enorm veel aapjes die heel brutaal zijn. De rikshaman, de verkoper van lassi, een voorbijganger, ze vroegen me allemaal mijn bril af te doen, de aapjes zouden hem anders pakken. Dan deed ik dat maar en zette hem een straat verder weer op. Tot ik bij een groepje mensen kwam die wanhopig naar de dakgoot keken, daar zat een aap met een bril. 


    Dit aapje heeft een schoen gepakt, die voor een tempel stond.

Vrindavan is een rustig plaatsje. Er staan veel tempels en er hangt mooie sfeer. 
Ik heb nog nooit zoveel heilige mannen (waar blijven de vrouwen?) en bedelaars gezien. In Nederland vind ik de Hara Krishna aanhangers altijd een beetje lachwekkend en triest. Hier realiseerde ik me dat ik daardoor een vreemd beeld heb van de Krishna volgelingen.
Het wordt tijd om de Bhagavad Gita te gaan lezen.



Terug in het hotel dacht ik even wat informatie over Robyn Beeche op te zoeken. Ze blijkt 13 augustus jl te zijn gestorven. 70 jaar oud. Ze is in Vrindavan aan de rivier gecremeerd, haar as is in Varanassi in de Ganges verstrooid.
17 oktober is in Close up de documentaire herhaald.












woensdag 2 december 2015

Mathura revisited

Ik was hier op mijn eerste reis naar India 35 jaar geleden. Dat was een georganiseerde reis en als individueel uitstapje ben ik met de trein vanuit Agra naar Mathura gegaan. Geen idee waarom ik dat toen besloten heb. Ik ben op het station uit gestapt heb daar foto's gemaakt en ben toen weer met de volgende trein terug naar Agra gegaan. 
Nu ik hier in de stad heb rondgelopen ben ik blij dat ik toen niet de stad ben ingegaan.
Mathura is geen alleen rondlopende vrouwen (Indiaas, wit, westers of wat dan ook) gewend. Er zijn voornamelijk mannen op straat, in de winkels, op het station, en ze kijken allemaal en dan wordt je besproken. En  Mathura is een arme stad. Alles probeert hier te overleven, elke dag opnieuw. En dat is niet iets om te komen bekijken of om er mooie foto's van te maken. Laat staan om die mensen elke keer opnieuw in de ogen te kijken.
Dit gaat allemaal door mijn hoofd als ik weer terug in het hotel ben.
Het is dus even wennen hier komend vanuit het ontspannen Orissa. 

Ik ben met het vliegtuig vanuit Bhubaneshwar naar Delhi gegaan. Omdat ik tegen de avond aankwam en door wilde, ben ik met een 'pre-paid' taxi  naar Mathura gegaan. Wat betreft dat pre paid: dat zijn officieel vastgestelde prijzen, zodat je niet het gedoe met dat afdingen hebt. In dit geval waren er 2 loketten met mannen die tegen elkaar op boden, ze hadden een bordje 'check the price' zodra de ander een prijs noemde hielden ze dat omhoog. Toen ik eenmaal de deal gesloten had vroeg ik ze of ze broers waren, of tenminste vrienden. Daar moesten ze wel om lachen.
Het duurde 1,5 uur voordat we Delhi uit waren. Spitsuur is hier een totaal - ervaring van chaos, file, toeteren en smog. 
Om half 11 reed de auto een stil Mathura binnen. Gelukkig had ik een hotel gereserveerd en had ze voor de zekerheid gemaild dat ik laat in de avond zou aankomen.
Dat was in dit geval niet nodig geweest. In die algehele stilte van de nachtelijke stad stond een hel verlicht hotel en kwamen er vrolijke geluiden naar buiten. De eetzaal was vol met mensen die allemaal heerlijk zaten te eten en te praten.
Na het inchecken ben ik dat dus ook gaan doen.
Bij het ontbijt de volgende dag bleek dat dit hotel weer een ui en ei-loos menu voert. 
Dacht ik....... De volgende avond stond er op elke tafel een schaaltje uien, en de ober zei trots 'onions!'
Eerst maar 'ns kijken of ze er morgen weer zijn.


Mathura is de stad van Krishna.
Ik wilde vandaag de tempels bezoeken, heb in ieder geval de belangrijkste bereikt. Toen  ik met een riksha naar  de volgende wilde, bracht hij me naar een moskee aan de rivier en daar was het ook mooi.
En toen ben ik toch maar even naar het station gegaan en heb toen meteen een treinkaartje gekocht voor  vrijdag, naar Delhi. En net toen ik dacht nu moet ik me in het gedrang voor het loket storten, riep een man met gezag 'in the que' en toen gingen ze (even) allemaal in de rij staan. En het kaartje werd me verkocht door een vrouw. 

 
    Bij de ingang van de tempel. 


    Overspannen stier in het verkeer.


    Paradise?










    Het is winter hier in Noord India. (20 C)