Vervolg op 21 oktober

Geen bereik....geen internet....tot dan!

Kumari

Zondag 28 september het is Kumari-dag
Vandaag ben ik naar Durban square gegaan, het oude stadscentrum. Hoe dichter je het naderde hoe meer gebouwen verwoest zijn. Veel lege plekken of schuttingen. Het Durban square ziet eruit alsof er bommen op zijn gevallen, verschrikkelijk.

Het was om 10 uur 's ochtends al erg druk, veel feestelijke mensen. Want (en nu begrijp ik ook de ceremonie van gisteren) het is vandaag de grote dag van Kumari.
Nepal heeft nog een 'levende godin': Kumari, die in een paleis  op Durban square woont. Dit paleis is nog intact, maar moet gestut worden.

1 Keer per dag mag ze even naar buiten kijken en 1 keer per jaar wordt ze op een grote praalwagen rondgereden. En dat is vandaag.

Deze Kumari is 8 jaar, als ze lichamelijk volwassen wordt is ze godin-af en kan ze ook niet trouwen. Dus het leven  na het Kumari-schap is zwaar.  Daarvoor lijkt me ook, maar de Nepalese ouders beschouwen het als een grote eer als hun dochter hiervoor met een uitgebreide selectie gekozen wordt. Op deze feestdag zijn veel kleine meisjes als Kumari geschminkt en gekleed. 
De vroegere koning was ook een soort god-koning en het ritueel start met  de begroeting door de koning. Omdat die is afgezet neemt nu de president deze honneurs waar. (Die gedraagt zich verder waarschijnlijk ook als een koning).
Op Durban square is een internetcafe met WiFi en uitzicht op de tent voor de president. En daar zat ik gisteren.
Ik heb hem uitgebreid zien aankomen, met een enorme beveiliging. Kumari kwam en begroette hem. Daarna moest de eigenaar van het café aan de president een glas water gaan brengen, dat waren ze bij de organisatie vergeten.

Hierna heb ik op het plein rondgelopen, een enorme drukte en allemaal vrolijke en mooi aangeklede mensen, met veel offeringen, wierook enz. De half ingestorte tempels werden als 'tribune' gebruikt en er klommen aapjes op de bamboe stellages.

De wagen met Kumari werd voorafgegaan door mannen met enorme blauwe maskers om de kwade geesten af te schrikken.

Het moment van de dag
De dag begon met een defilé, met als eerste de reddingswerkers, het Nepalese Rode Kruis, de brandweer en heel veel jonge mensen met trommels en bellen. Nepal leeft! Ik vond het erg ontroerend.

Geland

In de tuin

En nu zit ik heerlijk in de schaduw in de tuin van het hotel. Het is inmiddels al zondag en plaatselijke tijd kwart voor 10 en ik heb zojuist ontbeten en 12 uur geslapen.

Gisteren hier na een goede reis aangekomen. 

Zo op het eerste gezicht is er weinig van de aardbeving te zien. (Daar was ik bang voor, 'wat doe je hier in die puinhopen?')  het hotel is half weg, dat wordt weer opgebouwd. In het centrum is weinig verwoest, soms zie je een open plek tussen de huizen, daar liggen de stenen netjes opgestapeld om weer gebruikt te gaan worden of is men aan het ruimen. Alles handenwerk.

Qua jetlag ben ik gisterochtend na een kopje koffie te hebben gedronken direct gaan wandelen en klom de heuvel met de Apen tempel op.

    Aan de voet, bij start van de klim.

Daar boven zie je meer verwoestingen, maar het hoofdgebouw, de grote stupa  is nog geheel intact.

    En de aapjes eten er zoals altijd weer alle offeringen op.

Na dit bezoek heb ik heerlijk door de stad gelopen, 

Geluncht  in een wegrestaurantje met natuurlijk samosa's en pakora's. Ik kon me niet bedwingen, ik had er zo'n trek in. Maar ja, ik was net die stinkende rivier over gelopen en de man had geen stromend water. Ik kreeg een spritefles met water om de handen te wassen. Bij de samosa's kreeg ik 2 sausjes, waarvan er 1 op soep leek. En een lepel.  Zo van alles voorzien heb ik heerlijk alles opgegeten. Het eerste sausje was heet, dat daarna erg heet. (Zie verder het moment van de dag).

Kleine onderbreking: tijdens  dit typen begroet een beeldschoon klein Nepalees meisje me, haar oma staat er stralend bij, haar vader filmt dit met zijn iPhone en ik ben nog niet alert genoeg om hier ook weer een foto van te nemen. 

Na de lunchbreak verder door de stad gelopen en de boekwinkel bezocht. Onderweg op een ceremonie gestuit:

Wat niet te begrijpen was. Kijk hoe de moderne man met het witte T-shirt bloedserieus de stok(?) vasthoudt. Alles werd begeleid door een tabla en bellen, maar in de drukte kon ik daar geen foto van nemen.

Ja en toen was ik echt moe, dus heb me in de tuin hier met een pot thee teruggetrokken. Op de kamer aangekomen een warme!! douche en toen viel de elektra uit. 2 Uur geslapen en daarna bij de noodverlichting, een kaars en de bijna volle maan gegeten. Het WiFi deed het ook niet, dus toen maar weer gaan slapen.

Moment van de dag

    In het restaurant worden mijn samosa's in de magnetron gedaan. 

Berichten uit mijn tijd

De skate-boardende meisjes van Kabul.

De foto's zijn gemaakt in 2014 in de hoofdstad van Afganistan op een van de locaties waar de ngo Skateistan, meisjes uit achtergestelde gezinnen leert skateboarden. Op de foto's rijden de meisjes zwierig over de scate-ramps, geconcentreerd voor zich uit kijkend, hun hoofddoek vastgemaakt onder hun veiligheidshelm.
Skateistan heeft skateparken in verschillende Afghaanse steden, zoals Kabul en Mazar-e-Sharif. 40% van de kinderen die ze bereiken zijn meisjes.

Palmyra

Zomer 2011

Archaiser torso 

Wij zagen nooit haar ongekend gezicht,

De oogappels die daarin rijpten.

Maar haar lijf gloeit nog als een kandelaar,

waarin haar blik

met getemperd licht nog glanzend blijft.

Anders zou jou de boeg der borstkas niet verblinden,            

                                                                                        

en in't zacht draaien der heupen

was niet die lach naar 't middelpunt, dat ooit

bevruchting  droeg.

Ja, dan stond deze steen geknot, beschadigd,

in haar doorschijnende schouderlijn

en glinsterde niet als een roofdierhuid.

En zou niet als een ster losbreken uit haar vorm:

Geen plek aan haar die jou niet ziet

zo doorgaan met je leven kun je niet.

(Vrij naar Rilke)

Mei 2015

'Een laatste wandeling in Palmyra. Hier is de tempel van de stormgod Baal, daar de zuilengalerij van de Romeinen die deze palmenstad haar Namenaren. Zuilen en tempels, daartussen het weelderig groen van eindeloos veel palmen. Ooit was dit de parel van de woestijn. Nu is het de hoofdprijs voor beeldenstormers. Brokstukken geschiedenis verpulverd tot puin. We moeten afscheid nemen van alles wat onze wereld tot wereld heeft gemaakt.

We lopen een laatste maal langs de bakermat van de beschaving, de stad van 1000 zuilen. Zullen die zuilen, die er al staan vanaf het begin van de mensheid, hier volgende week nog staan? De rolluiken van Zenobia café, vernoemd naar de legendarische koningin van Palmyra, zijn dicht. Mensen verschuilen zich in hun huizen, zwarte vlaggen gaan van deur tot deur. Blind voor angst en tranen. Straks zal het een platte vlakte zijn, een kaalslag van mens en monumenten. Zwarte vlaggen op rokende puinhopen. Welke G'd vraagt om zoveel bewijzen van haat? Hoeveel toekomst heb je als je je geschiedenis vermoordt? Met hoeveel doden kun je leven? 

In de verte zie ik bulldozers, mannen met een duivelswaas voor de ogen, een grijnslach zonder mededogen. Net zoals ooit de brandstapels, de inquisitie.

Als nou uiteindelijk blijkt dat G'd niet bestaat, naar wie sturen we dan de rekening voor het eindeloze martelen en moorden in zijn naam?

Een laatste wandeling in Palmyra. Uit een verlaten toeristenstalletje waait een ansichtkaart. Ik raap hem op en loop de woestijn in'.

met 1 been in het pensioen

De eerste/laatste  dagen

 Het tafeltje staat er en de stoel.  Maar waar zijn de geraniums?

                                                                           (Het afscheidscadeau van Jeanette)

31 augustus

UITGECHECKED!

17 augustus

School begint weer. Voor het eerst in 40 jaar (!) heb ik deze nacht (van zondag op maandag) goed geslapen.

14 augustus

Ik fiets hard op weg naar de trein. Vlug de fiets weg en dan rennend naar de poortjes, vergeet het kaartje niet.......... en dan vertraging. Wat zal ik dit missen!

10 jaar Blauwe Lijn

Het ingrijpen van de goden

Nu zal dit gebeuren, vervolgens dat;
later, over een of twee jaar zullen (naar mijn mening)
de handelingen zus en de manieren zo zijn.
Wij zullen ons geen zorgen maken over een ver verwijderd later.
Voor het beste zullen we ons inspannen.
En  hoe meer we ons inspannen, hoe meer we zullen bederven,
we zullen alles in wanorde brenen tot we
in uiterste verwarring geraken. En dan laten we het zo.
Het zal tijd zijn voor de goden om aan het werk te gaan.
Altijd komen de goden. Zij zullen neerdalen
uit hun machines; sommigen zullen zij redden,
anderen met geweld plotseling wegnemen
uit ons midden, en als ze een orde hebben aangebracht
zullen ze zich terugtrekken.
Vervolgens zal de een dit doen, de ander dat, en allengs de overigen
hun eigen zaken. En wij zullen opnieuw beginnen.

K.P. Kafavis.

De kastanjeboom

Fier en stil te bloeien
ongerept in wind.
En in zomergloeien
arg'loos als een kind.
Hoog je kaars te dragen
als het duist'ren gaat.
Dat als dag komt dagen
jouw kaars rechtop staat.

Anders niet te weten
dan van sterke moed.
Nimmer te vergeten
dat je bloeien moet.
Dat je licht moet dragen
aan de donk're boom.
Van je levensdagen
wijdend daad en droom.

Voor 

Vaarwel, vergeet
en oordeel niet te hard.
Verbrand je brieven
als een brug.
Keer niet meer terug.
Dat de weg die je gaat
manhaftig moge zijn,
eenvoudig en lijnrecht.
Dat in het nachtelijk uur
het stille sterrengoud
voor jou ontvlammen mag.
Dat er maar sneeuw mag zijn,
regen, zonneschijn
en vuur vol razernij,
dat jou succes ten deel mag vallen,
veel meer dan mij.
Dat ze maar fraai en groots mag zijn,
de strijd
die binnen in je woedt.

Ik ben dolblij voor hen
die mogelijk van nu af aan
met jou dezelfde kant
zullen gaan.

uit: Strohalmen voor de lezer,  J. Brodsky

voedsel voor de ziel

28 augustus 

Naar de tentoonstelling: If we ever Get to Heaven -William Kentridge.

'Elke poging tot verlichting, iedere missie om mensen te redden, al onze intenties gaan gebukt onder het gewicht van wat daarop volgt: hun schaduw, het geweld dat met de verlichting gepaard is gegaan.'

(Kentridge)

Het is zomer in de tuin

Zen in Doetinchem

De zentuin op de zolder van de abdij

    

Bij de dageraad

De begroeting van deze dag,

Kijk naar deze dag,

Want het is leven.

Het ware leven van het leven.

Want in haar korte spanne

Met alle werkelijkheden van bestaan

De zegen van groei,

De pracht van de actie,

De glorie van macht.

Elk gisteren is slechts een droom

En elke morgen slechts een visie.

Maar vandaag goed geleefd

Maakt elk gisteren tot een droom van geluk.

En elk morgen tot hoop.

Kijk daarom goed naar deze dag.

Leven

'Misschien gaat het inderdaad alleen maar om leven.
Het licht van de zon zien, zoals de Grieken dat eenvoudigweg zeiden.'

Zomersesshin in Amsterdam

Voor mijn dierbaren die gestorven zijn.

Je zult niet sterven.
Je zult alleen maar verdwijnen.
De vorm verdwijnt in het vormloze,
zoals de rivier verdwijnt in de oceaan.
Hij sterft niet uit,
hij wordt de oceaan,
hij spreidt zich uit,
hij wordt groter en groter.
Onmetelijk.