Vandaag ben ik naar Durban square gegaan, het oude stadscentrum. Hoe dichter je het naderde hoe meer gebouwen verwoest zijn. Veel lege plekken of schuttingen. Het Durban square ziet eruit alsof er bommen op zijn gevallen, verschrikkelijk.
Het was om 10 uur 's ochtends al erg druk, veel feestelijke mensen. Want (en nu begrijp ik ook de ceremonie van gisteren) het is vandaag de grote dag van Kumari.
Nepal heeft nog een 'levende godin': Kumari, die in een paleis op Durban square woont. Dit paleis is nog intact, maar moet gestut worden.
1 Keer per dag mag ze even naar buiten kijken en 1 keer per jaar wordt ze op een grote praalwagen rondgereden. En dat is vandaag.
Deze Kumari is 8 jaar, als ze lichamelijk volwassen wordt is ze godin-af en kan ze ook niet trouwen. Dus het leven na het Kumari-schap is zwaar. Daarvoor lijkt me ook, maar de Nepalese ouders beschouwen het als een grote eer als hun dochter hiervoor met een uitgebreide selectie gekozen wordt. Op deze feestdag zijn veel kleine meisjes als Kumari geschminkt en gekleed. De vroegere koning was ook een soort god-koning en het ritueel start met de begroeting door de koning. Omdat die is afgezet neemt nu de president deze honneurs waar. (Die gedraagt zich verder waarschijnlijk ook als een koning).
Op Durban square is een internetcafe met WiFi en uitzicht op de tent voor de president. En daar zat ik gisteren.
Ik heb hem uitgebreid zien aankomen, met een enorme beveiliging. Kumari kwam en begroette hem. Daarna moest de eigenaar van het café aan de president een glas water gaan brengen, dat waren ze bij de organisatie vergeten.
Hierna heb ik op het plein rondgelopen, een enorme drukte en allemaal vrolijke en mooi aangeklede mensen, met veel offeringen, wierook enz. De half ingestorte tempels werden als 'tribune' gebruikt en er klommen aapjes op de bamboe stellages.
De wagen met Kumari werd voorafgegaan door mannen met enorme blauwe maskers om de kwade geesten af te schrikken.
Het moment van de dag
De dag begon met een defilé, met als eerste de reddingswerkers, het Nepalese Rode Kruis, de brandweer en heel veel jonge mensen met trommels en bellen. Nepal leeft! Ik vond het erg ontroerend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten