Allemaal om te offeren dus. Het offeren zelf ben ik gelukkig misgelopen. (De groene auto links is een openbaar toilet, gezien de omstandigheden aldaar alleen bij zeer hoge nood te gebruiken).
Naast het festival was er ook nog de fuel crisis. Nepal koopt zijn meeste brandstof in India. Er is een politiek meningsverschil tussen beide (ook nu weer, ik kon er niet achter komen waar het conflict over ging), maar in ieder geval, India weigert nog tankauto's bij de grens door te laten en langzaam maar zeker slaat ook deze crisis toe. Benzine is op de bon en bij de tankstations staan enorme lange rijen brommers en auto's. Ik (als toeriste) kreeg er alleen mee te maken doordat er weinig taxi's reden. De taxi's die reden hadden hun prijs verhoogd. En bij het ontbijt kregen we geen gebakken eieren meer, alleen nog maar boiled. Maar voor de Nepalezen was deze nieuwe crisis verschrikkelijk.
De laatste middag/avond heb ik Bodnath bezocht, een triest gezicht, de tempel is zijn prachtige top met de ogen helemaal kwijtgeraakt door de aardbeving. Maar het ritueel rondlopen ging gewoon door. Dat blijft een prachtig gezicht. En de sfeer was zoals altijd sereen. Rondom de tempel een uitgebreid Tibetaans leven.
Tenslotte een gezellige maaltijd met Frans, Gerda en Jeanette. Zij hebben mijn 'bergbagage' mee naar Nederland genomen. Zo fijn! Nu reis ik weer verder met mijn kleine rode koffertje en een rugzakje. Nog een laatste avondlijke rondgang rond de tempel en toen met een taxi door de donkere avond terug naar mij hotel.
Al met al een mooi afscheid van Kathmandu.
24 oktober ben ik naar India gegaan. Deze dag begon rustig, met een ontbijt in de tuin van het hotel. Ik werd keurig op tijd naar het domestic vliegveld gebracht. Het vliegtuig vertrok op tijd en de medepassagiers hebben goed voor me gezorgd. De vlucht was prachtig, we vlogen langs alle bekende hoge bergen (die werden me regelmatig aangewezen) en we kregen weer een snoepje en stukjes watten voor de oren. En weer het zakje pinda's. Dit was zo hermetisch gesloten dat het haast onmogelijk was dit te openen. Maar deze stewardess wist dit, na het uitdelen kwam ze langs met een pen waarmee ze deskundig voor iedereen het zakje open ritste.
Bij aankomst in Bhadrapur was het afhandelen van de bagage me bekend: alle bagage wordt op een kar geladen en de passagiers dringen daarom heen. Schreeuwen, wijzen en hopen dat de 2 mannen die erbij staan jou zullen gaan helpen.
Heb je je bagage dan eindelijk bemachtigd, dan moet je nog laten controleren of deze wel echt van jou is. Aan je instapkaart zit nml een klein kaartje met een nummer, en een zelfde kaartje zit aan je bagage.
In het gewoel werd ik aangesproken door een mede passagier, of ik met haar een taxi wilde delen naar de grens. Dat was fijn. Ik werd afgezet voor het Nepalese bureau van immigratie. Ik liep naar binnen, er werd een stempel in mijn paspoort gezet, ik vroeg 'and now I have to leave?' En dat was dat. Toen op naar India. De grens bestond uit een kilometers lange brug. Er kwam en ging een enorme stroom riksja's over de brug. Dus heb ik ook maar een riksja genomen. Hij bracht me keurig naar het Indiase immigratie kantoor. Daar zaten al enige mensen te wachten......... Kortom, na een uur was ik aan de beurt. Ik werd nauwkeurig bestudeerd, het paspoort verdween in een machine er werd weer een camera'tje op me gericht, enz. Na een kwartier kwam het verlossende stempel.
Ondertussen had ik tijdens het wachten kennis gemaakt met een Amerikaans echtpaar. Zij reisden met een Indiase vriend naar Darjeeling. Of ik mee wilde reizen? We zijn onderweg nog gestopt om te eten bij een wegrestaurant (helaas geen foto's gemaakt) en in Siliguri werd ik keurig bij het hotel afgezet. Dit zag er op het eerste gezicht niet aantrekkelijk uit. Dit gold ook voor de binnenkant. Maar het bed was schoon, de handdoek ook en er kwam warm water uit de kraan. De airconditioning werd voor me aangezet, evenals de fan. Gelukkig lagen er dekens in de kast, want het werd erg koud. Na een kwartier was het me gelukt alle airco uit te zetten.
Toen heb ik vlug een eitje (tuktuk) genomen en me eerst naar een atm (geld uit de muur) laten brengen, want ik had nog steeds geen Indiaas geld. Daarna met mijn laatste energie naar het station. Ik heb een treinkaartje voor Varanassi gekocht en kreeg dit met 50% bejaardenkorting. De man van het loket vroeg voorzichtig of ik boven de 60 was. Toen ik daarna weer in het eitje zat dacht ik even 'al rijdt die man voor eeuwig door, ik ga slapen en wil nu alleen maar slapen'. De hele stad maakte zich op voor het vieren van het festival, ik wilde alleen maar slapen. Terug bij het hotel bleek dit een spa te hebben! Maar wat een teleurstelling, het was alleen voor mannen. Toen ben ik nog maar ergens gaan eten. Dat was heerlijk.
En toen ben ik gaan slapen, niets kon me meer schelen, slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten