De sherpa's
Onze tocht werd begeleid door 4 sherpa's: de Sirdar B.B., Penwa, Khrisha en Gushal. B.B. Liep altijd achteraan en regelde alles. Naar ons toe altijd vriendelijk en met een lach, naar de eigen mensen duidelijk, alles liep op rolletjes en niets was hem te veel. Penwa was in opleiding en liep altijd vooraan. Hij paste zijn tempo op een prachtige manier aan ons 'gehijg' aan. Gushal liep in het midden en assisteerde waar nodig op moeilijke momenten. Khrisha was een soort reserve, hij liep vaak met de muilezels mee.
Op echt moeilijke momenten kwamen ze allemaal in actie en die momenten waren er genoeg:
- Stroompjes, of stromen: die moesten we via stenen kruisen, soms stond Penwa in het ijskoude water met zijn reikende hand. En daarna weer direct zijn schoenen aan, rugzak om, hup verder;
- Een hand, tijdens het klimmen op steile paadjes; zo sprak B.B. op het steilste stuk op het pad naar Ringmo, toen ik echt dacht (met alleen maar zicht op het koele, heldere water): 'waar moet ik in godsnaam nu mijn voet zetten': 'rest on my hand'.
- Soms droegen ze 2 rugzakken extra van groepsleden die ziek of moe waren;
- Het hozen van mijn tent: in Ringmo werd ik wakker en dreef ik op mijn matje door de tent. B.B. deed plok, plok, in een seconde lag alles buiten te drogen en zat hij op zijn hurken te dweilen en in een volgende seconde later was alles weer klaar;
- Vertalen en hulp bij de toegang tot kloosters of in contacten met de mensen;
- Het opzetten en weer afbreken van de tenten.
En nog veel meer waar ik nu niet op kom.
De sherpa's en paardenmannen, tijdens een pauze, onderweg naar de pas.
De muilezels en 'paardenmannen'
De bagage, tenten, tafeltjes, het eten, enz werd vervoerd door muilezels. Zeg niet 'als de muilezels het kunnen kan ik het ook', want zij kunnen veel.
Hier komen de muilezels een pas op
De dieren werden geleid door 4 (wij noemden hen) paardenmannen. 'Jongens waren het' zei Nescio. Ja, zulke jongens waren het. De leider kwamen we in Juphal een uur na het afscheid (en de fooi)
stomdronken tegen.
'Jongens waren het'
We werden 's ochtends om 6 uur wakker gemaakt met thee.
Het ontbijt bestond altijd uit: thee, warm water/melk (poeder) gebakken eieren, pap (havermout, rijst of lokaal), en een soort broodproduct.
Ontbijt in de ochtend-kou
De lunch en het avondeten bestond altijd uit aardappels (in allerlei vorm, ik wist niet dat er zoveel kook/bakvariaties waren), pasta, rijst, brood, groente (ik wil de komende tijd even geen bloemkool meer), vaak bonen of linzen en sla (witte kool en wortels). Toe: vruchten uit blik, taart (bij hoogtepunten), en zelfs een keer een appel.
De inhoud van de lunch
En hier eten we het op
De keukenploeg op de laatste dag op weg naar Juphal
Onze onvolprezen kok, met een taart, op de laatste avond
Afscheidsavond
B.B. staat links en vertaalt.Oorspronkelijk zouden de sherpa's en de keukenploeg om terug te keren naar Kathmandu 3 dagen moeten lopen en daarna nog 2 dagen met de bus verder reizen. (En de tenten mee nemen). Hun fooi hebben ze echter goed besteed aan het kopen van een ticket. Toen wij in de vertrekhal in Nepalgenj stonden kwamen ze allemaal voorbij, ze waren met het volgende vliegtuig gekomen en moesten nu alleen nog maar 2 dagen met de bus verder. Zo waren ze ook op tijd voor het festival. Het is namelijk weer festival in hier Nepal. Ik ben er nog steeds niet achter wat nu gevierd wordt, maar er hangt al 2 dagen een soort eerste Kerstdagsfeer. Veel winkels zijn dicht en overal wordt weer geofferd. Maar dit geeft me veel tijd om alles te verwerken en aan dit blog te werken.
En tenslotte, niet te vergeten
Last but not least, dank ik Frans, de trekking leider namens Snow Leopard voor zijn prima (bege) leiding tijdens de trek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten