Heeft de riksha waar ik nu op zit houten blokjes als trappers.
Bod Gaya ligt in Bihar, de armste provincie van India.
En er is hier zoveel armoede.
De stad is een vreemde mengeling van pelgrims, landbouwers, handelaars, Tibetaanse marktkooplui en bedelaars.
Tussen de krotten, de hotels en de tempels, elk zichzelf respecterend boeddhistisch land heeft hier een tempel, de een nog mooier dan de andere.
Bidt de Islamitische verkoper van boeddhistische artikelen tussen de meditatiekussentjes op de grond van zijn kraampje tot zijn Allah.
Lees ik hier het boek 'Temtations of the West', geschreven door Pankaj Mistrah. Naar aanleiding van de schietpartijen in Parijs schreef hij 'Spoken regeren waar de goden verdwenen zijn' in de Groene.
Met die spoken ben ik het eens, maar of het met de goden beter was? Ik vraag het me af.
Klinkt er muziek, er loopt een straatorkest voorbij, heel arme mensen, zonder huis, zonder iets, met alleen maar muziek.
Is er hier een partij aan de macht (de BJP) die voortkomt uit de partij waar de moordenaar van Ghandi lid van was. De moslims hier zijn doodsbang voor wat hun te wachten staat.
En kwam ik dit meisje tegen, dat nog vol vertrouwen, vol verwachting de lens in kijkt.
Was het niet al Karl Marx die zei: godsdienst in opium voor het (arme) volk. Zie je ook veel rijke biddende en badende Indiers?
BeantwoordenVerwijderenWat een prachtig meisje in het blauw.
Logeer je nog in het boeddhistenklooster?
Liefs, Dinie
Tja, dat was inderdaad Marx. Maar je ziet hier ook rijke devotie Indiërs. Het kasten systeem was (vooral vroeger) ook een sociale indeling, bovenaan staan de Brahmanen, met de meeste invloed in de politiek en het meeste geld.
BeantwoordenVerwijderenVooral in Bihar zijn de tegenstelling enorm groot. Het ene moment zie je biddende Japanners en als je je omdraait klampen bedelende kleuters je aan. En dan vraag je je af hoe en of dit ooit veranderen kan. Er hing een defaitische sfeer in Bihar.
En het was zo arm.
Ben vanochtend met de trein uit Gaya aangekomen in Puri. Ik heb nu een hotel met een zwembad. En ik word geen Tibetaans boeddhist.
Liefs, Marga