What arises, passes
and what's passing
is peace.
Het verblijf daar had allemaal erg veel overeenkomsten met dat in een Nederlands klooster: een kamer met een bed, een studiehoekje en een badkamer. Alleen hing er geen beeld van Jezus, maar een foto van de Dalai lama. En lag er geen bijbel, maar een inleiding tot het boeddhisme. Overal hingen bordjes met 'silence', maar daar hield bijna niemand zich aan. De sfeer was ongedwongen. Er waren regelmatig meditatie bijeenkomsten of puja's (diensten).
Het was een groot complex, met diverse meditatieruimten, twee gompa's, een grote keuken met open lucht eetzaal, en een aantal gebouwen waar de slaapruimtes in waren ondergebracht. Alles in een grote tuin waar je heerlijk in kon zitten. Er was een grote bibliotheek, met ook een Nederlands talige afdeling.
Er wonen monniken uit Tibet, monniken uit India en uit het westen. Mannen en vrouwen.
Dit is de grote gompa, de grote gebedsruimte. Alles ligt klaar voor een puja. In elk Tibetaans klooster staat voorin een grote zetel voor de belangrijkste lama en er staat een zetel voor de Dalai Lama. (Mocht hij ooit het klooster bezoeken, 'dan staat zijn stoel klaar'). De hal staat vol met beelden en er hangen thanka's.
Dit is een beeld van Tara, de belangrijkste vrouwelijke god, het is de vrouwelijke versie van de god van het mededogen.
Op een avond hebben we met een groepje 1700 (!) plastic bekertjes met water gevuld en op elk bekertje een afrikaantje neergelegd. (Hiervoor hadden de monniken grote bossen bloemenslingers aangeschaft. Ik had juist die ochtend een foto gemaakt van de afdeling waar de slingers gemaakt worden, een soort massa productie - en nu werden ze dus weer uit elkaar gehaald).
Alle gebouwen waren met kerstlampjes versierd. Dit gaf, met de bloemetjes gaf sprookjesachtig effect.
(Maar het was geheel anders dan alle andere kloosters die ik ooit gezien heb).



Lieve Marga,
BeantwoordenVerwijderenIn Lhasa heb ik eens tegenover de lijkverbrandingen gezeten. Het blijft een heel bijzonder ritueel. Na de crematie moeten de mannen nog 30 dagen afgezonderd blijven heb ik ooit eens gehoord. Je gaat inderdaad nadenken over wat de godsdienst de mensen brengt. Zeker na de aanslagen in Parijs vraag je je af wat geloof met je kan doen en hoe mensen kunnen radicaliseren, alles in naam van een God.
Ga je alleen verder, of reist een van die anderen met je mee?
Lieve groeten weer van mij.
Lieve Hanke
BeantwoordenVerwijderenIk ben verder weer alleen gegaan en ben inmiddels in Puri. Alles is hier van religie doortrokken. Ik liep vanmiddag vrij onschuldig naar een lassi tent te zoeken en toen kwam er weer een rouwstoet aan. De crematieplaats is hier op het strand. Men gaat hier zo anders om met de dood. En het is inderdaad beangstigend wat geloof met de mens kan doen. (Maar zonder god is de mens ook tot veel in staat).
Liefs, Marga