Op weg naar Varanassi

Gisteravond ben ik hier in Varanassi aangekomen. Ik ben eergisteren 7 November om 22.45 uur op de trein gestapt en om 17.45 uur de volgende dag arriveerde de trein (met maar 1 uur vertraging) in Mogul Serai, waar vandaan het nog 15 km met een tuk tukje was.

Bij mijn vertrek uit het hotel in Siriguli bleek dat dit hotel precies achter het ticketbureau voor de jeeps naar Sikkim staat, daar hebben we 2 weken geleden zo naar gezocht en dat heb ik ook toen ik mijn kaartje voor de jeep naar Darjeeling kocht ook niet gezien. Wat is alles toch onoverzichtelijk als je voor het eerst in een nieuwe stad aankomt.

    Het hotel heeft alvast de (rode) feestverlichting opgehangen.

Ik was een uur te vroeg op het station van Siliguri en ben maar alvast op het goede perron op de trein gaan wachten. Er is altijd leven op de stations in India, kraampjes met eten, theewalla's (mannen die thee verkopen), bedelaars (soms kinderen), dragers (altijd te herkennen aan hun oranje kleding en tulband), honden, de railsen worden schoongemaakt en er klinken onbegrijpelijke berichten uit de luidspeekers. Het  nummer van mijn trein kwam keurig zichtbaar op een scherm en het rijtuignummer ook. Ik stond dus op de goede plaats.

De trein kwam op tijd binnen en direct willen mensen je helpen om je (gereserveerde) plaats te vinden. Daar  lag al een oude man te slapen. Met een hele familie er om heen. Of ik wilde ruilen? Ze wilden bij hem slapen. (In de  sleeper zijn  2 x 3 bedden boven elkaar). Nu wil ik altijd op  het onderste bed slapen. Je bent weliswaar iets kwetsbaarder, maar je hoeft geen ingewikkelde klimpogingen te ondernemen om het bed in, of uit te gaan. Bij het kaartje kopen 2 weken geleden (het leek een leven geleden), bleek ik tot allerlei positieve doel groepen te behoren, ik kreeg  30% korting omdat ik boven de 60 ben, ik ben vrouw en ik ben toerist. Daar zijn hier allerlei quota voor. 

Dus ik zei tegen de onderhandelende zoon: 'I am also old and want the lower bed'.  Daar sta je dan met je koffertje. Het bleek dat hij een bed had  3 treinstellen verder en het was ook het onderste bed. Dan had ik natuurlijk geen bezwaar. Dus hij heeft me behulpzaam (droeg dat koffertje weer) er naar toe gebracht. (En kwam daarna herhaaldelijk kijken of het goed met me ging).

Daar heb ik eerst het koffertje met een ketting aan een van de poten van de bank vastgemaakt. Het rugzakje had ik zo ingericht dat de elektronica onderin zat en ik het bovenste gedeelte als kussen kon gebruiken. 

Mijn medereizigers waren al klaar voor de nacht. Aan de overkant lag een vrouw, verder sliepen er 4 mannen. Naar het gangpad toe is het open, daar liepen de hele tijd mensen door, waaronder 3 gewapende militairen. Ik heb er nog even aan gedacht om wakker te blijven (wat zou er allemaal kunnen gebeuren deze nacht?), maar ik ben als een blok in slaap gevallen. 

De volgende morgen werden we om 5 uur wakker gemaakt door de eerste 'chaiwalla's' mannen die met warme thee (sterk, met melk en gekruid met o.a. kardamon, kaneel en gember) langs lopen en de heel tijd 'chai!' roepen. Zo'n kopje is (juist nu) verschrikkelijk lekker. Iedereen ging zich daarna wassen en de tanden poetsen. Het was een erg vies wasbakje. Er was ook een toilet 'Western stile' stond op de deur, ook die moet je zo min mogelijk gebruiken.

Ik heb me deze ochtend gewassen met dettoldoekjes, was vergeten het handdoekje in de handbagage te doen. En dettol geeft in ieder geval het gevoel dat je schoon bent.

Ondertussen passeren er continue mensen die van alles te koop aanbieden: thee, water, chapati's, chips, appels, zakjes met ??, rijst, dahl, ananassen, samosa's, pakora's, pinda's, zakdoeken, sokken, de krant (helaas alleen in Hindi), boekjes, armbanden, en ritssluitingen (die zetten ze ter plekke ik de tas).

En er komen bedelaars langs, zonder benen op een plankje, een oude blinde vrouw aan de hand van een jongetje, blinde zingende vrouwen en 2 meisjes die in het gangpad acrobatische toeren uitvoeren.

    Dit zijn de acrobatische meisjes, de foto van de act is niet zo goed gelukt, dus dan deze. 

    Ze hebben recht op een foto, nietwaar? (En op wel meer, toch?)

 

En buiten, daar is ook van alles te zien. De trein reed door een prachtig landschap: rijstvelden, palmbomen, kleine dorpjes, waterbuffels, een kudde geiten, een kudde schapen en deze dames die terugkeren van het werken op het land.

Bij de grotere stations stond de trein soms een half uur stil.  Dan gaat iedereen er uit om de flessen water vullen bij de kraan, zich te wassen en weer wat te eten te kopen.

Ondertussen  kreeg ik contact met mijn reisgenoten. Als openingszet kwamen  er 2 meisjes naast me zitten die met hun familie van een bruiloft terug kwamen. Ze hadden prachtige kleren aan en hun handen waren  met henna beschilderd. Ze waren de enige die met deze 'foreigner' kontakt durfden te leggen. 

Zij spraken ook een beetje Engels dus moesten ze al snel voor de hele coupe vertalen. En toen ging het vlug, iedereen wilde  zijn eten met me delen en als ik een rondje thee terug wilde geven werd dat resoluut geweigerd. 'Hoe kwam ik erbij!'

Zo ging de tijd voorbij, buiten het mooie platteland, binnen (helaas door de taalbarriere gebrekkige) gesprekjes. 

En natuurlijk sms je ook, juist in de trein. Er is in elke coupe zelfs een punt om de telefoon weer op te laden. (Achter het trapje zijn nog net de ouders van de meisjes te zien).

     En dit is mijn overbuurvrouw.

In Mogul Serai aangekomen hebben we elkaar een hand gegeven en als  vrienden van elkaar afscheid genomen. Daar viel ik buiten het station direct weer in de lawaaiige chaos van India. Met mijn laatste reserves heb ik er nog  50 Rupees  afgepingeld en toen ging het met een tuktukje snel door de donkerte naar Varanassi. Daar kon de tuktuk man natuurlijk het hotel weer niet vinden, (hij wist een beter hotel) maar na resoluut aandringen ben ik dan hier in alweer zo'n droomhotel aangekomen.

Ik heb me weer gedouched! Schoon!